Soundrecycling

Het is niet dat mijn oren altijd op scherp staan en dat ik dus altijd alles hoor. Ik denk dat ik eerder een soort alertheid heb (gekweekt) voor leuke interessante geluiden en ritmes. Als ik langs een paaltje passeer of mijn hand glijdt over een trapleuning dat is mijn ‘altijd wakkere ik’ nieuwsgierig hoe het zou klinken. Dus tap ik er met mijn vingers nog snel een ritme op, of geef ik het met platte hand nog snel een lel. En met een voldaan gevoel ga ik dan verder. Ik kan me niet herinneren wanneer ik hiermee begonnen ben. Voor mij is dat er altijd al geweest. Klanknieuwsgierigheid 🙂

Hoor hoe de betonmolen van de buren de aanleiding was voor een nieuw nummer. Hier een kort fragment.

Nog voor er betaalbare opnameapparaten waren voelde ik de drang om die geluiden op te nemen. Het leek me erg leuk om ook die toffe geluidjes in mijn muziek te verwerken. Toen ik nog in de industrie werkte kon ik wild enthousiast worden van het ritme van een oorverdovend weefgetouw en zong ik op het ritme luidkeels mee. Niemand die me in dat lawaai kon horen. Zo was er ook de film Danser in the Dark van Lars von Trier die me nog meer aanmoedigde om hiermee door te gaan.

In Musée d’Art moderne et contemporain te Strasbourg viel alle aandacht voor de kunstwerken weg toen ik het geluid van de roltrap hoorde.

Nu ik me zo’n opnameapparaat kan veroorloven en ‘geluid verwerken’ ondertussen veel makkelijker is, ben ik nog veel alerter voor geluiden en vallen ook kleine geluidje me meer en sneller op. (ik dateer nog uit de tijd van bandopnemers en cassetterecorders)

Het is niet dat ik nu plots vernieuwend ben of zo. Ik gebruik gewoon wat er is. Zo heeft de komst van de synthesizer op een bepaald moment de muziek ook heel erg beïnvloed. Dat zal volgens mij nooit anders zijn. Creativiteit is ‘doen met wat er is en met wat er niet is’, toch?

Ik zocht echt naar het specifieke geluid van een voorbijrazende vrachtwagen voor een nieuw nummer waar ik aan werk. Dus terug op pad met mijn opnameapparaat.

Zo zit er in bijna elk nummer wel één of meerder geluiden verscholen. Van de geluiden in een pizzeria, de schreeuw van een hockey trainer, betonmolen, roltrap, vrachtwagen, Stadsgeluiden (Oostende, Strasbourg, Utrecht). Overal waar ik kom probeer ik geluiden vast te leggen. Ik moet me soms verplichten om het gewoon te doen, maar achteraf ben ik dan zo blij met de gevonden schatten.

In de soundtrack LEEVN “overschot van één, voeding voor ander” die ik maakte voor de expo BUUL werden veel geluiden gebruik.

Waregem-113

De roltrap van spoor 2 naar Gent in het station van Waregem heeft een erg specifiek ritme. Voel je vrij om  de volgende op het ritme van de roltrap mee te bewegen of zingen als je nog eens de trein neemt 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s